Тут

Не цягніце да Пушкіна прагныя рукі —

Не асвенціць іх сёмым крылом серафім.

Не лічыце паэта адно толькі рускім

I з прычыны такой назаўсёды сваім.

Не рабіце праз меру з яго дзекабрыста.

Не ўзбуйняйце паэтавы гнеў да цара...

I туману паменей на воблік празрысты,

I ялею паменей па твар песняра.

Гіменей прадракаў яму добрую долю —

Ён ні мужам, ні бацькам шчаслівым не стаў.

Апалон заклікаў да ахвяры святое —

Ён на заклікі тыя ўсур'ёз не зважаў.

З весялосцю сляпою ішоў да ахвяры

I трагічнасць нябачную нёс у душы.

Як дзіця, пра замежжа далёкае марыў,

Як дзіця, па глушэчы расійскай тужыў.

Думкі-мроі, што чыстай паперы прасілі,

Пад такім неспакойным і лёгкім пяром

Мелі клопат адзін — аб магутнай Расіі,

Самаўладнай Расіі з разумным царом.

Хоць і кляў самаўладцу ён і самаўладдзе,

Клікаў вольнасць, але жыў у часе сваім

I рабіў усё тое, што час яму радзіў,

Не пярэчачы наканаванню ні ў чым.

Пушкін быў манархістам і быў дэмакратам —

Гэткі Пушкін нязвыклы для догмаў-праграм,

Што курылі заўжды фіміямны парадак

Бенкендорфам сучасным і іхнім царам.

Не Дантэс, вінаваты паэт асабіста...

Не ў даптэсавым стрэле, трагедыя ў тым,

Што паэт не забіў у сабе манархіста,

I вядома чаму — жыў у часе сваім.

I таму не ахоўвайце замілаваннем,

Не апраўдвайце ў нуднай сваёй чарадзе

Супярэчнасці генія, бо апраўданне

Не заўсёды да ісціны чыстай вядзе.

Адыдзіце, не рушце і позіркам музу,

Што спазнала, напэўна, пайбольшы прымус...

Вам — Расія і Пушкін, а мне, беларусу,

I Расія, і Пушкін, і ўся Беларусь.