У ноч на Пакровы

Не перанесці...

Не вытрываць...

Сэрца заходзіцца. Млее ў грудзёх.

Сілы, здаецца, пакінуць вось-вось

і ператнецца дыханне...

Як жа так сталася?

Як жа так сталася, што без цябе

слухаю гэтую боскую музыку?

Сам. Без цябе.

Тваё крэсла пустуе.

А поміпо: як трэба было мне,

як мусіў я пераглянуцца з табой,

каб убачыць, як ты

выціраеш хусцінкаю слёзы —

ад шчасця, што чуеш яе,

гэтую боскую музыку...

У тыя хвіліны

я сам быў бязмежна шчаслівы.

I ўдзячны бязмежна —

Радзіме, Табе і Агінскаму.

2006-2007