ШТО ЁСЦЬ...


Народ, як лёд, —

То растае.

То з халадамі нарастае.

І галасы журбы свае

Пакінуць хоча на расстанне.

Гісторыя, як азярод,

Дзе ветрацца снапы стагоддзяў.

І зерне падае на урод

Ці на няўрод

У рот страхоццяў.

Капае кожны свой гарод.

Дужэйшая за сілу стома.

Ды што такое ёсць народ,

Напэўна, й Богу невядома...

Загрузка...