Мой гай дубовы

Былі напачатку бель і сны,

Сны немаўленчай абстракцыі,

Пакуль не збудзілі мяне званы

I водар рускай акацыі.

Царкоўкі, чароды кабет і вазоў,

I словы, як покліч бою,

Як голас спрадвечных айчынных азоў:

«Polska z tobą» — Польшча з табою!

Пасля — барабанны пошчак ног,

Рэкруцкі спеў з грукам,

Ступіла вайна на самы парог

Гвалтоўным сталёвым друкам...

З высокіх паверхаў праз вокны на брук

У зябкай ранішняй сіні

Кветкі ляцелі з дзявочых рук

Да песні: «О мой размарыне...»

Драбінай раслі за гадамі гады,

Поўдзень выходзіў з дасвецця,

Дужэў, даспяваў лес малады,

Будзілася сэрца ў паэце.

Да трапяткіх вуснаў дзяўчат

Падносіў я полымя ружы,

Хмар навальнічных п’янлівы чад

Вецер гайдаў дужы.

Нарэшце я незабыўнай вясной

Зірнуў пранізліва ў вочы адной...

I зноўку белы малочны сон

Па-над калыскай дачушкі —

Вайна дратавала жытнёвы загон,

Бухалі ў далечы пушкі...

Забраўшы і песню і сэрца маё,

Восень ірдзела іржава,

Друз прыглушыў агню вастрыё —

Упартая змоўкла Варшава.

Граў потым вецер песню журбы

На трэснутых струнах руінаў,

Пакуль апошні выстрал пальбы

На вуснах вайны не застынуў...

Вяртаюся, любая, з дальніх мясцін,

З поля аціхлага бою,

Ты, помніш, пісала, ускліквае сын:

Польшча са мной —

Польшча з табою!