Мой гай дубовы

Акружылі,

сагналі вёску на пясчаны майдан

каля мосціка над рачулкай

Луконіцай.

Сабакі,

пачуўшы аўчарак,

рвалі ланцугі

на пустых панадворках.

З-над каскі пачулася

тваё прозвішча і імя,

дэфармаванае нямецкай

гартаннасцю,

і стрэл —

вышэй за твае снегавыя зубы,

адкрытую ўсмешку.

Потым —

калі накрыў ты свой цень,

калі быў на пяску —

яшчэ два стрэлы.

З дубровы за Шчарай

паляцеў патройны покліч зязюлі,

а можа, гэта было

рэха...

рэха...

рэха...

Потым рокат матораў,

калі яны ад'язджалі спехам,

і кнігаўкі крык,

якая ценем крылаў

вочы табе закрыла.

I стаяў скамянелы натоўп,

а басаногі лес,

аплываючы жывіцай,

з шапкамі гнёздаў у далонях лістоты

услухоўваўся, ці не загучыць

партызанская песня.

Ужо мы не будзем разам

рыбу лавіць таптухай,

дзядзька Антось.