Мой гай дубовы

Жонка мая гадуе кветкі

мае іх цэлы дзетсад

звычайных і рэдкіх —

яны расселіся на падаконні

на схілах балкона

у гаршчэчках гліняных

у кратарах вазонаў

паўзуць па сценах

вісяць пад столлю

пляскаюць лапкамі лістоў

усміхаюцца шукаючы пары

і апякаюць на сонцы каляровы твары

жонка правярае штодня

лінію прысутнасці

лісток да лістка просячы

выклікае па імю

і па прозвішчы

потым выводзіць на шпацыр

на ўзятай з конаўкі прывязі

ў цяністыя сады сноў

пад месячык прыязны

корміць іх з рукі —

глытаюць кропелькі срэбнай расы

і вітаміны сонца і блакіт

— глянь белыя браткі зацвілі ўначы —

жонка кажа натхнёна

— глянь заблакітнела над ятрышнікамі

— глянь на свежы лісток радэндрона

— глянь як калючкі ў кактуса пасівелі

а я захінуты ў газеты і цішы радзюжку

ўдыхаю фарбы друкарскай пах

і — хоць не бачу, не чую — мушу

пад нос мармытаць: — Ах!