Мой гай дубовы

нарадзілася ўчора

на золку

на семнаццатым годзе

ўсёведная

ў бляску ўся

і ў ясноце

нарадзілася ўчора

на золку

ускормленая

плодам з біблейскага дрэва

універсальная

чатырохвымерная

атамная ева

ведаю ўсё беспамылкова

канчаткова

бясспрэчна

прасветленай свядомасцю

ахопліваю хвілю

і вечнасць

прасвятляю наскрозь

людскія мыльныя пузыры

з балотнага ўзвару

выкрываю толькі злосць

пыху

і крывадушнасць

над пергаментам кожнага

твару

і вось

адхіляюся я ад завадзі

тонкаю рыскаю

на марскім прасторы

падбіваю вёсламі

ластаўчыны маршруты

гнеўная

на вольным моры

я найдалейшая

я найглыбейшая

неспасцігальнай сілы

маладосць

падары мне крылы

за мной незмаўкальная

цёмная смутная

заблытаная і брудная

рэчаіснасць

да зямлі прыпісаная

прыцягненнем

безгарызантальная

бяскрылая

замшэлая куча камення

з адкрытага мора

азіраюся

каб адштурхнуцца вачамі

як вёсламі

ад далёкае сушы ліхой памяці

вось

мой вузенькі тварык

у пясчанага берага

на вуснах

стаіць непарушна

хоць плыве мора

хоць адплывае душа

....................

ты хто не мае ўлады

да неіснавання заклікаць

цяперашнія і мінулыя расчараванні

дай скаштаваць мне

неатручаны плод

з дрэва пакоры

і

з дрэва кахання