Мой гай дубовы

спярша было па-дурному

чаму — здагадайся

ты ўсміхалася кветкам

кветкі мне

я табе ўсміхаўся

за акном стаяў шэры дзень

хату

дождж здаецца ахутваў

а ў пакоі трывожна напята

як у баладах

усё было яўнае дома

нашто сваё першае ўкладваць

у сказ у якім усё сцёрта вядома

паглядзела на маятнік

магніціцца ціша замшавым ценем

вагаешся

ісці — не ісці

ужо — ці яшчэ не...

падае падае слова

і чыесь вершы

а потым клавіш першы

абудзіў піяніна

кветкі прапалі

гадзіннік спыніўся

і не было ўжо нічога ў пакоі

я зноў паўтараю іграю

пласціпку светлых мелодый

і дзякую

дзякую

за першы прыход твой