Мой гай дубовы

Лес шуміць. Гара кранула

Мяккі цень — лавіну.

Пакуль светла, пакуль бачыш,

Пашукай дзяўчыну.

Ой сідай, сідай ріда,

Сідай, рідай дана —

Ноч надыдзе, знікнуць зоркі —

Раніца ў тумане.

Хоць мне ў кажусе новым

Горача і млосна,

На гулянцы, дзе малойцы,

Я не быў апошні.

Ой сідай, сідай ріда,

Сідай, рідай дана —

Як з дзяўчынай у скокі пойдзеш,

Ногі не прыстануць.

А калені, як спружыны,

Нібы прут сталёвы —

Ляцяць іскры з-пад абцасаў,

З гор даходзяць словы:

Ой сідай, сідай ріда,

Сідай ріда дана —

Вунь красуня-маладзіца,

Гэта ж мая мама...

Вір шалёны ў развароце,

Ужо косы ў разлёце,

Ужо вусны, вочы, стужкі —

Вір шаленства — весялушка.

Скачуць сцены, вокны, дзверы,

Паласой плывуць іконы,

Чырвань кветак збіта ветрам,

Вір — вір — вір — аж да шаленства,

Нібы з гор лавіна,

Як «ваўчок», што закружыўся

Музыкай няспыннай.

ІІе шкадуюць ног, далоняў,

Аж падлога гнецца!

Прэч, дзяўчаткі, прэч, старыя!

У куток ці ў сенцы.

У тапцораў кроў іграе,

Выгляд зухаваты.

Не ўтрымацца — ападаюць

Зоркі па-над хатай.

О, гэй-гэй! Не кроў ліецца —

Рапак весела смяецца.

Спакайнее тапцаў шал:

Ранак выгляпуў з-за скал...

Зоркі ў небе пагасаюць,

Лоб гуцулы выціраюць.

Моладзь стомлепа, ледзь ходзіць,

Ноч звяла іх, дзень — разводзіць.

А раса зіхціць, іскрыцца.

Гоняць статак да крыніцы.

А дзяўчына? а дзяўчына?

— Злёг туман у паланінах...

Ой сідай, сідай ріда,

Сідай, рідай раты —

Будэш мене, дивчиночко,

Завтра вспоминати...