Мой гай дубовы

Зараз стала ўжо ўсё мажлівым,

калі сэрца трапеча, як птах:

гэта горы хістаюцца і плыве

маладзік праз бярозы — наўплыў.

Зараз стала ўжо ўсё мажлівым

у лабірынце серпантынаў музычных —

нават тое, што ў віяліне фантан

вырастае абрысам дзявочым.

О, Уланава, Уланава, Уланава,

узнесеная на крылах музычных,

абстраляная паласой пражэктара,

няўлоўная, вывівастая, гнуткая,

зрыфмаваная ў шклістым паркеце,

пяшчотна ацененая пенай аблокаў —

зорка срэбная, што працінае ў балеце

адчаем подбегаў і палётаў!

О, Уланава, Уланава, Уланава —

ля стоп тваіх валаны гермесавы,

а ля плячэй вуаль парыванняў,

што твой профіль пастэллю прысмерку

значаць.

Трэба доўга чакаць імгнення,

каб выразна ўбачыць твой твар:

мудрую ўсмешку, што праз мукі ішла

ў творчы акт.