Мой гай дубовы

Выспа пяску,

Сапхпутая хваляю ў росны луг,

Капытоў негатывы зафіксавала.

Бярозы, што цені свае пасуць.

Спіхваюць яе з адхону

Да вадапою.

Конь

Цалуе пысу сваю

Праз шкло вады

I глядзіць са дна азярыны

На стэп небакраю,

На бледна-срэбраную падкову,

Якую ў галоне згубіў

Пегас.

Крывавае вока сонца,

Узгоркам прымружанае,

Падглядвае голых дзяўчат,

Што ўваходзяць у плаўкае золата,

У цішу вады,

У маўчанне аеру.

А я

З вокан высокіх гляджу

На ўсход гарадскіх неонаў —

Можа, сны

Павядуць мяне да вадапою,

Каб смагу спатоліць мог

Трывожным золатам.