Мой гай дубовы

Бліжэй і бліжэй — да цябе і да зор —

Чужою краінай іду растаптанай —

Усемагутны, смешны гіпнатызёр...

Магу аддзяліць ад сутоння світанак.

Паслухаю моўчу, зірну ў далячынь —

Ні крылаў, ні зорак, хоць выкалі вока.

Ступнямі ўгрызаюся ў цемру начы,

Крычу: да кахання зусім недалёка.

А што там наўзбоч, карацей ці даўжэй...

Тычка, ці крыж, ці гісторыі веха...

Вось паварот: бумеранг і рэха

Бліжэй і бліжэй —

I хопіць кахання данесці — люблю!

Прасторы і часу ўзарваць ціхамірнасць.

I выйграю я, я ўсе карты паб’ю

Сэрцам сваім, быццам тузам казырным.

Упарты, шчаслівы і смешны, нягож.

Схіляйце галовы ніжэй!

З абдымкаў я вырваны сілай, а ўсё ж —

Бліжэй і бліжэй —

Шчасце якое? Святло, а не змрок.

Хто там заходзіцца смехам?

Вочы твае ў яго, вуснаў апёк,

А для цябе — бумеранг і рэха.