Мой гай дубовы

Калі набліжаецца восень

Дубы адлятаюць у вырай

Пакідаючы гнёзды з карэння

З пісклянятамі жалудоў

I тады

Грэюць косці свае

Пад каменным скляпеннем каміна

Тады

У пакоях пульсуюць цяплом пазалотай

Ажываючы твары партрэтаў

Гасячы свечак агонь

Тады

Быццам конікі іскры трашчаць

I ўзлятаюць як зоры

Якія ў палёце згасаюць

Тады сінімі стужкамі дыму

Сон варожаць з вачэй

Дубы больш ужо не вяртаюцца

У гай свой

На месца дзе іх пассякалі

А калі і вяртаюцца

Дык толькі на крылах вятроў

Дымам з коміна ці жменей попелу

Але гэта было ўсё даўно

Калі блочных дамоў

Мы не зналі.