Мой гай дубовы

На вулцы маленькай Уроцлава

вецер на частаколе

стараславянскую песню

грае, нібыта арган.

Дзяўчаты за сонечны вобад

нясуць агністае кола,

на якое з каштанаў пырскае

дрыготкіх ценяў фантан.

Муляр — анёл бяскрылы —

з блакіту працягвае рукі

па новы ладупак цэглы,

даспелай у самы крэс.

Завулак — заступіць шчыглік —

захоплены — што за штукі! —

высіцца шматпавярховы

жалезабетонны лес.

Даходзіць водгук прадмесця,

борзды, шумлівы, іскрысты,—

галасоў маладых і зычных

праз хрыбетнік руін пералёт.

Новыя рытмы ў тых песнях,

узнёслых і дынамічных,—

маладзічок рабрысты

натуе акорды нот.

Заплюшчу вочы ад грому,

што доўга хрыпеў у горле

заіржавелых вулканаў,

аж нібы меч заблішчаў.

За спаленым касцёлам

вырастаў з папялішчаў,

адраджаўся з вуголля

Пястаў арол. I напеў.