Мой гай дубовы

З ілба непаслушную пасму

адкіну —

і затрапечацца сэрца ў зняменні.

Пабудзь,

пачакай

яшчэ хоць хвіліну,

яшчэ хоць адно імгненне.

Школьны званок нас аберагае,

ведае — часу мала.

Ці гэта пачулася мне:

«Дарагая!» —

ці гэта сама я сказала?

I ты на паўслове замоўк

і сумеўся,

зламаўшы ў трывозе бровы.

Званок! — а мая таямніца

ўва мне ўся

чаканнем

трапеча

новым

і светлым ветразем выплывае

у акіян неабдымны, бясконцы.

Я гэтак шчасце сваё схаваю:

ніхто не пабачыць —

ні неба,

ні сонца,

ні нават той,

якога стварыла

з думак,

з пачуццяў,

з трывогі чакання

і падняла на магутных крылах

да запаветных вышынь кахання,

не здагадаецца,

не папытае —

каго кахаю.