Мой гай дубовы

Маладыя,

плячыстыя,

дужыя,

перад боем прагнулі жыць,

а ішлі на смерць.

Без прымусу,

не па вярбоўцы,

не за плату

ішлі на смерць.

Папярэджвала іх

гісторыя мінулага веку —

трагічныя хатнія паданні роду

пра бацькоў — беспрытульных салдатаў,

пра сасланых паўстанцаў-дзядоў.

Папярэджвалі магілы Верасня.

Ішлі на смерць.

Разрывалі вузлы, што іх звязвалі:

кудзеркі дзяўчат,

сівыя ніткі матуліных валасоў,

натруджаныя жылы бацькоў;

уцякалі з хатніх гнёздаў

у заснежаны лес,

у забалочаны лес,

у квітнеючы лес —

на смерць.

I толькі вінтоўка...

Не ў легенду,

не ў казку...

Пад дзірван,

пад каменне,

на дно рэк,

у дубровы,

на скрыжаванні —

з імёнамі і без імён...

I заўжды ім па дваццаць...

I будзе заўсёды па дваццаць —

на магільных плітах,

на фатаграфіях,

у матуліным горы

і ў партызанскай песні.

Не з легенды,

не з казкі

ідуць:

жывыя,

прыгожыя,

маладыя,

па чатыры ў шарэнгах,

пабатальённа

палямі, нябёсамі, морам

дваццацігадовыя сыны

непераможнай Радзімы.