Мой гай дубовы

Ля самых ног

усплёск

і пырскі,

і наплывае

бераг блізкі

сярэбранай лускі палоскай

і выбліскам зары

над вёскай.

Яшчэ хвіліна на світанку,

і ноч канчае

калыханку

над возерам,

але дасвеццем

гарэзлівыя зоркі,

быццам дзеці,

так разгуляліся —

ні ўпыну,

ні спачыну,

падміргваюць адна другой вачыма

і ў люстра возера

не наглядзяцца,

ім толькі б абдымацца,

мілавацца.

З вышынь

адна

ў ваду нырае,—

са дна

другая

выплывае.

Паддайся толькі,

заглядзіся,

зачараваны,

здзіўлены,

спыніся —

аслепіць вочы свіцязянка,

і не пабачыш

яснага світанку,

як набліжаецца

той бераг

нізкі,

як разбіваецца

на пырскі

сярэбранай лускі налоска,

як прыбярэжная

трымціць

бярозка.

Адзіны ён

навечна ўзяў уладу,

князь песень,

князь рамансаў

і баладаў,

над гэтым возерам

зачараваным

і над уласпым сэрцам

закаханым,

над сітнягамі

і над берагамі,

што ў свет ідуць

бясконцымі

кругамі.