Мой гай дубовы

Метр за метрам вышай мецім рыску,

нас высокі ўзлёт запаланіў.

Мачты прымацуем на вятрыску —

дом уверх пад парусам паплыў.

Так без строп, без крылаў і без вёсел,

хоць прырос граніт да ног і рук,

уздымаем скрэплых фабрык водсвет

і на сёмым небе забрукуем брук.

Абжываем акіян прасторы.

Скрыгат кранаў. Пеніцца раствор.

Нагрувашчваем з цэменту горы.

Заганяем клін між хмар і зор.

З сотага паверха свет шырэе.

Бачым Одру, шапкі ніў і хат.

Даганяем сонца... Вечарэе.

Палавіну зрэзаў далягляд.