Мой гай дубовы

не высільвайся дужа

навошта

не будзе ўсё роўна факт зразуметы

я радуюся ад таго што

ходзіш дзеля мяне ты

ідзеш насустрач прыгодзе

якая была

альбо не была

а магла і адбыцца

з трыма галубятнікамі

п’янымі

у пустым гразкім завулку

што сыра імгліцца

і нічога ты не разумееш

ні таго што са мной ідзеш поруч

але

для мяне цёмнай ноччу

твае міны нязграбныя жэсты

і не баючыся нічога ідзеш ты

не тое што ты — а не хтосьці

важна што йдзеш

дзеля мяне такі моцны

што

дзеля мяне такі важны і ўзнёслы

што

дзеля мяне такі ўжо дарослы

мой гладыятар са школьнага балю