Мой гай дубовы

Скроні тваёй маці пабяліла

Сівізна з руплівасцю мастачкі.

А калі ў яе не хапіла крылаў,

Рукі знерухомелі ў бядачкі.

Скамянелі ў твайго бацькі губы,

Скрэслілі маршчыны ўсмешкі ззянне,

Адляцелі, калі змоўклі трубы,

Мроі твайго бацькі аб змаганні.

I да сёння над хрыбтом магілы

Часам на крыжы яны не сцёрты,

Ты ад іх бярэш для ўзлёту крылы

I ад бога — запавет чацвёрты.