Мой гай дубовы

Ка мне прыляцеў з візітам

белы матыль, як дружа.

— Сядай,— сказаў я госцю.

I сеў ён моўчкі на ружу,

Было блакітна і жоўта,

бела было і чырвона,

зіхотную вазу на кветкі

вянчала сонца карона.

Свой позірк фарбамі цешыў

я, малады і дужы,

было чырвона і бела:

матыль палымнеў на ружы.

З жоўтае шклянкі чаю

пытала аблічча шкляное:

— Дык гэта — ты і праўда?

— Я — і матыль са мною!

— Ты — як штодня, як заўсёды?

— Так, я інакшы заўсёды —

то каляровы, то спеўны,

то злосны, то поўны лагоды...

(Чую, як лічыць дакладна

сэрцавы ўдары ціша,

цень матыльковых крылаў

ружа пяшчотна калыша.)

— Даруй, мой госць, што маўчу я,—

кажу я з хваляваннем,

схіляючыся ўспамінам

над тым, што завуць каханнем.

Даруй, што і ты, і кветкі,

і сонца, і шклянка чаю,

блакіт, і аблокі будзяць

у сэрцы парыў адчаю.

Як каляровае шкельца,

сеў бы ты мне на вочы:

колер чырвоны і белы

бачыў бы днём я і ўночы.

Сеў бы ты мне на губы

песняй звонкай навукі —

з іх не зляцелі б ніколі

крыку зласлівыя гукі.

Даруй, што зноў замаўкаю,

табою зачараваны,

як бацькаўшчынаю любай,

якой да скону адданы...