Мой гай дубовы

Гляну ў неба на знічку-зорку:

любіць не любіць... Кахае...

Так заўжды, калі хтось на падворку

пры расстанні хусцінкай махае.

Ты сказала: «За сёмай гарою...»

Ты сказала: «За сёмай ракою...»

Я падумаў: «Прыгожыя вочы...»

Я такую чакаць ахвочы.

Не вяртаўся адтуль поезд,

грукатаў, абмінаў і гінуў,

у снягах, што былі па пояс,

наплывала вясна — з успамінаў.

Я спаткаў цябе неяк уночы,

быццам зоркі, свяцілі вочы.

Ты сказала: «За сёмай ракою...»

Адказаў я: «Паеду з табою!»

Гляну ў неба на знічку-зорку,

любіць не любіць, кахае...

Ды ўжо я не гадаю — горка

даўні боль у душы аціхае.

Я кажу: «За сёмай гарою».

Я кажу: «За сёмай ракою».

Я вярнуся, ты гэта знаеш,

Хоць і зрокам мяне не кранаеш.