Мой гай дубовы

Як вернешся, скажаш маёй матулі,

Няхай пра дамоўку распытвае тую

Над Одрай, дзе дуб наш, нібы ў каравуле,

Нязменна стаіць і спачын мой вартуе.

Як вернешся, скажаш дзяўчыне каханай:

Чакаю штодня, калі ўсход ружавее.

Яна мяне знойдзе пад крыжам драўляным,

Дзе каска, прабітая куляй, ржавее.

Як вернешся, скажаш сябрыне вясковай,

Ксяндзу-палітвязню,— як стануць пытацца,

Што Одра і Ніса мне польскаю мовай

Загадваюць: спі і не думай вяртацца!