Мой гай дубовы

Хто выдумаў так той дуб

I хто апланаваў

Далягляд, у які

Ён упісаўся, кампактна стаў?

Карэнне, як жылы, пусціў

На пясчаных, гарбатых узгорках,

А шумлівым лісцём

Нырае ў блакітнае мора.

Хто выдумаў гэткі дуб,

З такой лірычнай высновай,

Што ў кроне, нібы ў галаве,

Трымае гняздо буслова?

Адгэтуль вёска відаць —

Платы, цэркаўка, хаты

I нізка схілены крыж —

Плён жыцця небагаты.

Ясна — калі б не дуб,

Вятры узгорак разнеслі б

I збяднеў краявід

Вёскі, што просіцца ў песню.

Вёскі гэтай маёй

З хатаю, кузняй, ставам,

З крыжам на стыку дарог,

З рэчкай, з мостам дзіравым.

Не было б і гнязда,

Дзе абжываецца бусел,

I найперш не было б

Радкоў гэтых самых, мусіць.