Мой гай дубовы

Сцежак не плануюць,

Не пракладаюць.

Сцежак няма на карце.

Але яны існуюць.

Злучаюць вёску з вёскай,

Хату з хатай суседа,

З крамай і з школай,

З карчмой і з касцёлам,

З кузняй і з млынам,

Лес — з ракой,

Хлопца — з дзяўчынай.

Іх пясведама людзі пракладваюць —

За годам год,

Кожны дзень, кожную ноч,

Басанож, у лапцях, у ботах,

Па мурагу, пяску, сумётах,

У маршы і ў бегу —

Мудра і лагічна звязваючы

У супольнасць і залежнасць,

Сяброўства і міласць.

Гляджу ў далячынь я вачамі цыганкі

На сцежкі, дарожкі,

Нібы на барозны далоні,

Раскрытай для варажбы.

Колькі сцежак вядзе да цябе?

Колькі сцежак вядзе ад цябе?

Я пагляджу. I скажу табе,

Хто ты.