Мой гай дубовы

Не параўпаць з захапленнем,

не параўпаць са здзіўленнем,

калі я гляджу на цябе,

рукатворная зорка.

Металічны гук смутку —

чацвёрты дзень, ноч і світанне —

слухаю у касмічным страху:

бііп, бііп — бііп, бііп.

Са змрочнай чырвані клічаш

з марозных планетарных водаў

абяскроўленым сэрцам.

Чаму ж тады наводзіш жах

сталёвых вуснаў, Іліяда:

бііп, бііп — бііп, бііп.

Слабееш. Траціш прытомнасць.

Вернешся на зямлю:

цяжка ўзыходзіць на неба,

калі ціснуць і час і адлегласць.

Калі той, хто спадарожнік убачыць,

падумае: добры знак,

«Паболела зорак кахання!»