Мой гай дубовы

Дзіўныя гарады з’яўляюцца ноччу, як здані,

нараджаюцца ў сне і знікаюць яны на світанні.

Я іду скрозь пустэчу, месяц над імі — аховай,

словы снам аддаю, а сны ўсе аддадзены словам.

Са сну гарады у жэсце усе гіпнатычным,

у бледна-зялёнай спазме спакой іх трагічны,

дзіўныя гарады застылі лавінай нямою,

бязлюдныя і пустыя, звоняць яны цішынёю.

Добра мне, гарады над небам бясконцым,

я, нібы лунацік, што выгнаны з сонца —

сярод вуліц слухаю ўласныя крокі,

чутно у месячным бляску рэха з зялёнага змроку.

Люба мне слухаць крокі — адзіныя, першыя,

нібы з рэхам рыфмуюцца бясслоўныя вершы

сярод тых камяніц, што ў маўчанні вякуюць,

галерэяў, скляпенняў, дзе месяц начуе.

Добра быць адзінокім, забыць, што ёсць словы і гукі,

жыць сярод вас, гарады, пераблытаўшы суткі:

свядомасць, і ява, і неба — пагоду прарочаць —

гэта ўсё адбіваецца ў сажалцы ноччу.

Са сну гарады,— сярод вашых дамоў забываю

мелодыю часу, што гадзіннік жывым абвяшчае,

як добра, калі забываеш і час і поры

і крочыш і ў снах і у словах без зморы.

Дзіўныя гарады, вы сустрэлі мяне за ста снамі,

зноў убачыў вас ноччу і зноў паяднаўся я

я з вамі —

агароджы, і плошчы, і вуліцы — ўсё тут вядома,

нібы тут маладосць я правёў і вярнуўся дадому.

Дзіўныя гарады прада мной паўстаюць, нібы здані,

нараджаюцца ў сне і знікаюць яны па світанні.

Зноў іду скрозь пустэчу, месяц над імі — аховай,

словы снам аддаю, а сны ўсе аддадзены словам.