Мой гай дубовы

Ты ўяўляеш: Прастора,

а гэта плошча, вымераная метрамі,

ты гаворыш: Дзень,

а гэта адрэзак часу ў абручах турбот

і штодзённасці гарбяках,

астаецца Ноч — маленькая станцыя

з забыццём — стойкай буфетнай,

да якой прытуліцца можна,

аж пакуль не абудзіць нас гупат

і свіст цягніка,

значыць, свет існуе па-за гэтым палонам

(і імчыцца туды, адкуль рэха і тое

не можа вярнуцца,

як жыцце пасля трапнага стрэлу).

Затрымаўся цягнік паміж часам і мной,

а ні грукат не вырве мяне з анямення,

ні свіст,

толькі ліст ад Цябе,

з забыцця мяне верне Твой ліст,

па дарогах чужыны блукае ён, кружыць,

і ў далонях халодных самшэлай вялюгай

маўчыць...

У Прастору цягну свае рукі — дзве рэйкі

напружання,

можа, выхапяць, вызваляць рукі

світанак з начы?

I тады да Цябе я вярнуся ў люлянку,

пад калыскай схілілася ты і спяваеш...

Вайна? Стрэлы — паштоўка маўчання —

сляза.