Мой гай дубовы

Суседзі-немцы, к вам у госці

Ісці ў нас не было настрою.

Я ўпершышо па гэтым мосце

Іду з ахвотай і без зброі.

Вам дзіўна, ды і мне нязвычна:

Да вас з працягнутай рукою

Ідзе паляк праз пагранічны

Кардон над Одраю-ракою.

Ён бачыў на сваёй радзіме,

Як вашы вылюдкі без жалю

Яго братоў у Асвенціме

I ўсюды, дзе прайшлі, знішчалі...

Гісторыя шчэ паскладае

Пра звон у Франкфурце харалы.

Хто ў міры жыць з другім жадае,—

Перакуе мячы ў аралы.

Нібы з нябёсаў над вадою

Нага ўсявышняга спусціла

Не звон, а стрэмя залатое,

I гэта стрэмя зазвінела.

Над вашым і над нашым полем

Гучыць мелодыя другая:

Адтуль, з-за Одры, больш ніколі

Вайна на Ўсход не зашугае.

«У дружбе, міры жыць шчасліва

Суседзям добрым па-суседску»,—

Вяшчуе звон, і ўтораць нівы

Яму па-польску, па-нямецку.

Край свету звон чуцён з нязменнай

Танальнасцю салютаў мая.

I я душою, як антэнай,

У гэты верш яго прымаю.