І радасць i боль

А хто з нас не ашукваў сам сябе?

Хто слепа не ішоў на дапамогу

Таму, што толькі ўсё сабе грабе

I гучна паднявае дэмагогу?

Хто з нас абы-чаго не плёў,

У што i сам не вельмі верыў?

Хто з нас не падстаўляў нулёў

У зводках дзеля ўласнае кар'еры?

Хлусілі часта аднаму адзін,—

Дакладвалі, рапартавалі:

Ад рання да дванаццаці гадзін

Спакою людзям не давалі.

A паглядзіш праграму «Час»:

На ферме, фабрыцы, заводзе

Грыміць авацыя ў рабочы час,

Нібыта ўсе мы на агульным сходзе.

Яшчэ там-сям ліпяць «кіраўнікі»,—

Упартыя чыноўныя служакі,

I тузаюць па звычцы ў дзве рукі,

A кіраваць ужо няма кім.

Круцілася, як тая карусель,

На месцы тэхніка слабая,

I боўтаўся ружовенькі кісель,

Што i дасюль ніяк не расхлябаем.

Не, расхлябаем лайдакам назло,

I ўсё паправіць наша пакаленне,

Бо кожнай рэвалюцыі залог —

Адвага, Праца, Праўда i Сумленне.

Адзіны шлях выразна нам відзён,

I ўжо не перашкодзіць больш нішто нам,

I верыцца, што будзе наш закон

Для кожнага i ўсіх адным законам.