І радасць i боль

Ляціць, як i ў дзяцінстве, снег,

Але не растае на скронях,

Чуваць у змроку санак бег,

Курыцца белы пыл на конях.

Такая ціхая зіма!

Такое белае улонне!

Сцюдзёна, але ты сама

Пад снег падставіла далоні.

Ссівелі хвоі. Я i ты

Ідзём да незнаёмай вёскі,

Рыпяць у замеці платы,

Як даўняй песні адгалоскі.

Я галаву ніжэй хілю,

Каб разглядзець вачэй прадонні,

Сняжынкі вуснамі лаўлю

З тваёй ружовае далоні.