Паром празь Ля-Манш

Рыфмую

свае вызваленыя

зь вязьніцы канонаў

радкі

з трывожным крыкам сойкі,

з залатой лотацьцю

і кветкаю эстэрдэліі,

з Калядамі і Купальлем,

з тваёй вядзьмарскай душою

і тваім геніяльным целам,

з аварыйнай сытуацыяй

на міжнародным авіярэйсе

і пагрозаю

нацыянальнае катастрофы,

зь Беларусьсю

і штатам Пэнсыльванія...

Рыфмую з усім,

што ўдаецца адваяваць

у гэтай сусьветнай звалкі

рыфмаў,

набліжаючы дзень,

калі з маімі радкамі

назаўсёды зарыфмуецца

цішыня.