Парасткі

Мой незвычайны горад, дзе была

Такою я шчаслівай — і няшчаснай!

Навошта ад цябе тады ўцякла?

Не уцячы ж нам ад душы уласнай!

Пад ноч, калі вясеннія кусты,

Ажыўшы, заварушацца пад снегам,

I ахіне крысом туман густы,

I блізкім-блізкім стане раптам неба,

Цябе я ўспамінаю... Назаўжды

Я буду там хадзіць па вулках струнных

I ў ціхай плыні нёманскай вады

Яшчэ не раз знайду свой воблік юны.

Прыехала... Стаю ў тваёй начы...

Нікога на аўтобусным прыпынку.

Адно лятуць каштаны, я к мячы,

I ліхтары высвечваюць іх спінкі.

Саслізгваюць хвіліны, нібы ртуць,

Гамоніць вуліца пра нешта ціха...

I толькі дываны нязмоўчна ткуць

На трэцяй змене рупныя ткачыхі...