Вершы

Горан мехам раздзьмухаю,

Палажу на горан сталь.

Што рабіць, я знаю, знаю,

Нездарма куе каваль!

Падзялілі чужаніцы,

У няволі старана.

Не скую у плуг паліцы —

Не прыдасца мне яна.

Закаваны люд мой, волат,

Крыўд нязлічаных цяжар.

Вышай, вышай, верны молат,

Нестрыманы ў сэрцы жар…

Хлопцы, хлопцы, — на змаганне!

Гэй, крыўдзіцель, вораг, — прэч!

Нездарма каваў я зрання,

Недарма навостран меч.