Вершы

Душа мая тужлівая —

Лілея між балот.

Яна ўзрасла, маўклівая,

Між багны сонных вод.

Ёй сніцца неба сіняе,

Дзе сонечна вясна,

І песняй салаўінаю

Атручана яна.

І нешта патаёмнае

Шапоча родна ціш,

І ў ночы цёмна-цёмныя

Чаруе зорна выш.

Наўкол жа ціна брудная,

І плесня, й гідкі пах,

Чыесь уздыхі трудныя,

Нуда і нейкі жах.

І штось незразумелае

Шуміць-пяе чарот,

Чаго не пойме белая

Лілея між балот.