Туман


Навіс пасцілкаю туман,

З імглы сатканы густа-густа,

Заслаў лес, поле і курган,

Паўзе да хат, як смоўж той тлусты.

І, быццам цяжкі грэх жыцця,

На сэрца шэрай лёг жудою,

І яснасць дум і пачуцця

Прыкрыў, халодны, ён сабою.

1922


Загрузка...