Вершы

Так шукальнікі новых прастораў,

І знаходцы краёў невядомых,

З безжахліваю, мужнаю думкай

І нязломнай, сталёваю воляй;

Падарожныя ў тайнасці ведаў,

Неспакойны чый розум, як шруба,

Што без нехаці ў несыці вечнай

Зашрубоўвае ўдаль і глыбіні;

Заваёўнікі мечам і духам,

Для якіх у запале адвагі,

Падбіваючы сэрцы й дзяржавы,

Не існуе ні меж, ні запынаў.

Песняры, мастакі і музыкі,

Хараства і сугучнасці слугі,

Закаханыя ў буру і громы

І з душой, як збаночкі лілеяў;

Будаўнічыя вежаў і гмахаў,

Падпіраючых неба і неба;

Ўсе, хто прыйдуць па нас і за намі,

Каб тварыць, дасягаць і імкнуцца, —

Ўсе яны мімаволь пазайздросцяць

Нам, абветраным воляй прадвесня

У напоеным поўняй паводкай,

Крышталёвай вызвольнага руху,

Бо у кроку паўстаўшых працоўных

Свецяць новыя творчыя далі

І цвітуць невядомыя скарбы

У душы беларускага свету.

І музыкі не чулі матываў,

Задумёней і чулей ад нашых,

І збудованы чорнаю косцю

Непаўторны наш храм адраджэння.

Ды і кожны, паверыўшы казцы

І гартуючы сэрца да чыну,

Нагадае і нашу сучаснасць,

Уздыхне аб часах прамінулых.

І імя аднаго не забудуць,

Хто маяк быў і бераг далёкі —

Узрушаючай весткаю будзе,

Будзе вабіць заўжды Навіна.