Вершы

Божа, не шмат засталося

Піць мне з келіху дзён.

Восень, як жменю калосся,

Скосіць жыцця майго сон.

Скосіць халодна, дазвання,

Ў сэрцы насмешлівы здзек:

Сумна тваё адцвітанне,

Квеце зямлі, чалавек!

Вось і згарэў даастатку

Ў вогнішчы горкім жыцця, —

Ўсё ж навакола — загадка,

Чым жа пацешуся я?

Цёмна светабудова,

Мгліста і глуха за мной.

Не чуўшы сапраўднага слова,

Польнай хілюся травой.