На постаці


Сумнай песні голас,

Бы ў цудовым сне..

Жыта спелы колас

Жнейка хутка жне.

Сонца жар. Знямога.

Спёка, гарачынь…

Пачакай, нябога,

Крыху адпачынь!

Выпрастала спіну, —

Шчок палае мак,

Стала на часіну

І знямела так.

Задуменне пала,

Пазірае ўдаль.

Мо аб чым згадала?

Мо кагосьці жаль?

1924


Загрузка...