Вершы

Зацвілі твае вочы між тлуму,

І, здаецца, твой стан мільгануў,

Перарваліся ніткаю думы,

Даўны смутак ціхутка крануў.

Быццам ветрык, збудзіліся згадкі,

Ў жыце ветрык драмаўшы між хваль;

Закружыліся лёгка, без звадкі,

І памкнулі ў блакітную даль.

Стала дзіўна, што годы так шпарка

Прашумелі, бы ўвосень лісты,

Жоўтым лісцем алеямі парку

І ляглі, як смуга, на кусты.

Нагадалася даўняя казка…

Збаіў нехта дарэшты яе.

Але з попелу дзён кволай ласкай

Памяць даўняга міла ўстае.

Нібы сонцам зямля пасля буры,

Я асвечан маім пачуццём,

Нікне хмарнасць на твары панурым,

І вясёлкай я звязан з жыццём.

Як вясенняе ранне без суму,

Далікатны настрой агарнуў…

А ўсяго: твае вочы між тлуму

І твой стан, мне здалося, мільгнуў.