Вершы

Не складаць мне болей песняў,

Не будзіць у пушчы рэх,

Перад сонцам напрадвесні

Не рассыплю срэбрам смех.

Стала госця ля парогу,

Белым вабіць рукавом:

— Выйдзі, любы, у дарогу,

Новы дам начлег і дом.

Пашкадую дарагога,

Суніму ягоны боль,

Толькі слухацца дазволь,

Ледзь схіліцца мне дазволь.

Што ж, спакойны і гатовы,

Я й адклікнуўся на кліч,

Адчыню дзвярэй засовы

Я без радасці, без мук.

Ў невядомую пуціну

Немаведамы парог

Перайду…

Без клапот і без трывог.

Толькі, госця, няма веры,

Не мані, не абяцай:

Я зямныя бачыў меры

І зямны я ведаў рай.