Вершы

Нявесты вусны шчыльна сцяты.

Не пасміхнецца жаніху.

Але не лічыць сэрца страты

І верыць даўняму шляху.

Апошні тэрмін ўжо на сходзе,

І час здзяйснення настае,

Гадзіна вешчая надходзе,

І вось для верных знак яе.

Праз ноч жаніх мячом пазвоне —

Хвалёна будзь святое ймя! —

І ўчуўшы тупат ад пагоні

Здалёк, за рэчкамі дзвюма.

А ўсход ружова-светлы будзе,

Скудлачыць вецер пасмы хмар,

Калі пры звонаў перагудзе

Нявесты праяснее твар.