Вершы

Аздобленае ў мудрасць сэрца

Стае, здаволена малым,

Дабро жыцця ў найменшай мерцы

Удзячнасцю сугучна ў ім.

Ды хто ляпей (хоць мо і люта)

Нас вучыць шанаваць дары,

Як не хвароба і пакута?

Як не блізняты — дзве сястры?

Шмат дзён ляжаў я непрытомны,

У цяжкай немачы слабы,

І варажыў мой лёс таёмны,

Паўнюткі горкае жальбы.

Знясілены, худы, без ежы

Чакаў я — стухне воч святло,

І дух слабеў на цёмным ўзмежжы, —

Але жыццё перамагло.

І як не правы ты, Дэкарт!

Далі мне есці, я каштую

І чуюся, што нешта варт:

Я ем, і я — ужо існую.