Вершы

Патухшымі вачыма

Глядзіць на божы свет

Стары, у крук сагнуты

Як голуб, белы дзед.

Пражыў на свеце многа:

Без нечага сто год,

За век пабачыў гора,

Нямала вынес слот.

Калісьці, да паўстання,

Рабіў, цярпеў прыгон…

К нямцом не раз віціны

Ганяў па Нёмне ён.

Меў сілу непамерну,

Здаровы быў, як мур,

Таму так жыва, з песняй

Арэ сын родны шнур;

Таму так — шчыры ў працы —

Будуе Край унук,

Адважны і бясстрашны,

Не пакладае рук.

А дзед жыве мінулым,

Таемным і глухім,

Гаворыць-бае казкі

Аб даўнім і сівым:

Пра войны, панства, войтаў,

Русалак і начніц, —

І хараством чаруе

Няхітры склад быліц.

Ды часта паглядае

За вёску ён… туды,

Дзе між бяроз пад крыжам

Спачыне ад бяды.

Ды хоць стары, а думку

Гадуе ўсё адну:

Хоць перад смерцю ўбачыць

Свабоднай старану.