Вершы

Сёламі, доламі, борам, прасторам

Стукаты, грукаты, звон.

Збуджаны, знуджаны, змораны горам,

Зможаны змора і сон.

Скогатам, рогатам рэжа паветра.

Супраць карагі, ламы…

Бурнасцю ветра з панурага нетра, —

Хто гэта? Хто гэта? — Мы!

Ад спанку, з паўстанку мы рушыма ранкам,

Выраю высіцца зык.

Рэха, грымоты, разводдзе-заранка,

Наш бліскавіца-цягнік.

Мінуты міма жальба і жалоба,

Жорсткае джала жалю.

Радасць буялая, радасць-аздоба

Зяблую зябіць зямлю.

Верыма, верым вясёлаю верай,

Лёсам даверана нам:

Шлях нам — бясконцы, нямераны мерай,

Шлях нам заказаных брам.

Мкнем напярэсціг, навысціг удалей,

Вечнасці наперарэз…

У далі ўсё далей і далей для далей

Рушыць і крышыць экспрэс.