Вершы

Маіх радасцяў лісце спадае,

Нібы лісце пажоўклае дрэў.

Эх, карчомная доля благая,

Патапіў бы цябе, каб прымеў.

Па-за воканню вецер галосе

І скавыча, паганы і злы,

Незадачная гэткая восень,

Незадачная радасць імглы.

І натрапіш на гэткую нетру,

Бы ў прадонную чорную цьму.

Не, я толькі ад лютага ветру,

Я ад ветру схаваўся ў карчму.

А калісь было неяк іначай

І хапала цяпла без таго,

Горкай памяці дробнай астачай

Да дзяцінства кульгаю свайго.

Але й тут жа на розум мужычы,

Як і ўсюды — жывыя людцы.

І ў маім мо чытаюць абліччы,

Што не звёў я з канцамі канцы.