Вершы

Гасцём і мараю трывожнаю

Зляцеў да нас з-пад самых зор.

Краінай любаю разложнаю

Імкне, гудзе, шуміць віхор.

І не, не злы, але бушуючы,

Ў шалёным імпэце ўвесь ён,

Ваду азёр і рэк хвалюючы,

Пусціў па пушчах песню-звон.

Грыміць, гудзе ўсё недарэчнае,

Штораз віхор гучней, прудчэй.

Услухайся, паймі адвечнае —

І гімны вырвуцца з грудзей.

Пара, пара дазнацца, зверыцца

Сваіх магутных сонных сіл!

Адважны хто спыніць намерыцца

Размах жыцця і творчы пыл?..

Дзе йдзем? І дзе капцы канцовыя?

Дзе ходу нашаму мяжа?..

Ў адказ віхор пяе ўсё новае,

І лязіво блішчыць нажа!