Вершы

Не трывож мае самоты,

Не збуджай пазбытых мук:

Не адкрыю я вароты

На твой позні, слабы стук.

Не скажу: «Ўвайдзі» — як раней,

Як даўней, калісь даўней,

Сэрца голас твой не кране,

Не абудзіць больш надзей.

Я забыўся слоў-любошчаў,

Далікатных кволых слоў,

Там, дзе вецер свішча, хвошча,

Я аселішча знайшоў.

Там, дзе ў горах снежных, стромых

Толькі песні завірух,

Дзе шляхі адно свядомых,

Там мацнее мужны дух.

І даведайся: салодка

Закаханасці палон

Замяніць на бур паводку,

На віхур свавольны звон.