Вершы

Яго ў зямлі знайшоў маёй разлогай,

Аручы прадзедаў вузкі загон.

Вясёлым звонам аказаўся ён,

Калі чапіў канцом майго нарога.

Абцёр набожна йржу часу благога,

І заблішчаў старых стагоддзяў сон,

І надпіс на клінку, нібы закон, —

«Дарэшты бой!» — зірнуў загадам строга.

І вось няма нясмеласці, разваг.

Для сэрца вернага — чужынцам страх:

Радзімы схоў вартуйце, маткі, сёстры!

Я з грамадой іду па шчасце нам.

Мой меч зіхціць, непераможны, востры.

Змагуся сам — дык сотням перадам!