Вершы

Наўкола роў, травой паросшы і шырокі,

За ім астача сцен зруйнованых замковых…

Тут князь калісьці жыў багаты, ганаровы,

І слава-чутка йшла аб ім у свет далёкі.

Цяпер жа сумна мур глядзіцца адзінокі,

Ў праходах вецер рве, здзьмухае пыл вяковы,

Ўначы стагнаннямі і плачам страшаць совы,

І кажаны лятуць на дзень ў цвілыя лёхі.

А ў вёсцы блізкай дзед старэнькі бае, сівы,

Пра страхі розныя, што там таяцца, й дзівы

Начніц, што пацеркі нанізваюць з расы

І на шляху снуюць і сеюць спеў жуды;

Ды аб княжне дзіўной, нябачанай красы,

Ў замковай вежы век згубіўшай малады.